นับถอยหลัง

เวลาดูรายการทีวีที่มีการแข่งขันกันโดยมีเวลาเป็นข้อจำกัดอย่าง TV Champion หรือ The Iron Chef ต้องยกนิ้วให้บรรดาผู้เข้าแข่งขันทั้งหลายที่ควบคุมสติไม่ให้แตก และยังตั้งอกตั้งใจแข่งอย่างเต็มที่ถึงวินาทีสุดท้าย เคยคิดเหมือนกันมั้ยว่า ถ้าเราเป็นอย่างนั้นได้บ้างก็ดีสิ

คิดๆดูแล้ว เวลานี่แหละเป็นข้อจำกัดที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่ secret ingredient ไม่ใช่โจทย์ยากๆที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเวลามันหมดแล้วหมดเลย โกงก็ไม่ได้ แถมยังทำให้ใจเต้นแรงเหมือนจะระเบิดออกมา และก็ลนจนทำอะไรไม่ถูกอีกต่างหาก

เวลาเป็นแฟ็คเตอร์ที่ทำให้อะไรๆแตกต่างออกไป จากที่เคยไม่ชอบอาจจะเปลี่ยนเป็นชอบ จากที่เคยทำตัวสบายๆก็เริ่มจะกังวล ยิ่งเวลาดูปฏิทินแล้วเห็นว่าเวลามันเหลือน้อยเต็มที ความรู้สึกกลวงๆกลัวๆมันก็ก้าวเข้ามา แถมไม่มีทีท่าว่าจะอยากกลับออกไป

วันนี้ก็วันที่ 17 พฤษภาเข้าไปแล้ว นับเลขง่ายๆ เหลือเวลาที่ฮาวายอีกแค่เดือนครึ่งเท่านั้น บอกตรงๆว่า...ใจหายมากๆ จากที่เคยอยากกลับบ้าน ตอนนี้เริ่มอยากอยู่ต่อ และก็ไม่ใช่แค่เราคนเดียวที่คิดอย่างนี้ เพื่อนๆหลายๆคนก็เริ่มออกอาการเดียวกัน ตอนนี้ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไหร่ ก็จะชวนกันไปปาร์ตี้หรือทำกิจกรรมร่วมกันทันที ต่างกับเมื่อหลายเดือนก่อน ที่พวกเราใช้ชีวิตกันอย่างตัวใครตัวมัน หรือไม่ก็กลุ่มใครกลุ่มมัน เห็นมั้ยว่าเวลาเป็นแฟ็คเตอร์ที่สำคัญจริงๆ

บางทีการอยู่ภายใต้ข้อจำกัดของเวลาแบบนี้ก็เป็นเรื่องดี ตอนนี้ไม่ต้องห่วงเรื่องไม่มีเพื่อนกินข้าวเย็นอีกต่อไป แม้แต่คนที่หายไปก็ยังโทรมาหาเวลาไม่ได้เจอกันนานเกิน 24 ชั่วโมง คิดดูดีๆ มันก็ตลกดีเหมือนกันที่อยู่ดีๆก็เหมือนเวลามันย้อนกลับ เหมือนได้ดูรีรันซีรี่ส์ JEMBA/CHEMBA ซีซั่นแรกอีกครั้ง

กับคนบางคน เวลาก็ทำให้เห็นอะไรๆชัดเจนขึ้น ตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่าคิดถูกแล้วจริงๆที่ตัดสินใจให้เป็นแค่เพื่อนกัน เพราะยิ่งรู้จักกันนานเข้าก็ยิ่งเข้าใจชัดขึ้นเรื่อยๆว่าทำไมเค้าถึงพูดว่า "Diamond is a girl's best friend." นั่นก็เป็นเพราะว่า Diamond lasts forever but boyfriends don't.

แล้วในขณะที่เรามูฟออนแบบกลวงๆง่วงๆเหงาๆ แถมยังต้องตัดสินใจในเรื่องสำคัญๆเยอะแยะมากมาย เวลาที่บีบเข้ามาเรื่อยๆก็บีบให้เค้ากลับมาอีก กลับมาพยายามให้เรากลับมาอยู่ที่นี่ "สมัครโอพีทีสิ จะได้กลับมาทำงานที่นี่อีกปี" แต่คิดดูแล้ว ถ้าต้องกลับมาเจอความว่างเปล่า เจอความจริงที่ว่าโลกแห่งความฝันมันหมดไปแล้ว เพื่อนๆก็แยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง จะกลับมาทำไม สู้อยู่อย่างนี้แล้วนับถอยหลังไปพร้อมๆกับเก็บเกี่ยวเวลาที่ยังเหลืออยู่ให้ได้มากที่สุดไม่ดีกว่าหรือ

นับถอยหลังบินออกจากฮาวายพร้อมกับทรงจำที่ดี ให้ได้รู้ว่าชีวิตนี้ก็เคยมีช่วงเวลาสั้นๆที่จะ(พยายาม)ไม่ลืมกับเค้าเหมือนกัน